غریبه ی پنج سال پیش...

حس خفگی دارم...

انگار که غم تمام دنیا روی دلم مونده...همونقدر سنگین و کز کرده...

نفسم گرفت... مثل تموم شبایی که از وحشت نفسم میگرفت...

بخدا که حاضرم جونمو بدم اما تو رو شاد ببینم...

پ.ن : دلم میخواد انقدر داد بزنم که حنجرم پاره بشه شاید اینجوری صدام به خدا رسید...

خیلی وقت بود که کاری به کار هم نداشتیم اما باز امروز بدقلق و بداخلاق شده و این اصلا خوب نیست چون من کاملا این روزا عصبی و کلافه م!

دلم میخواد با گلدون روی میز توی سرش یا حداقل دهنش بکوبم اما خب کاکتوسمو دوس دارم و متاسفانه یادگاریه!!

ناچار بی تفاوت به کارم ادامه میدم

میگه : ولی من پُزتو به دوستام میدم بهشون گفتم چقدر مَردی!

پ.ن : گاهی وقتا یه موضوع دقیقا وسط اعصاب داغونت باعث میشه از ته دلت بخندی ، مثل حرف پندار که نمیدونم تعریف بود یا تخریب غریبه ی پنج سال پیش......

خاله هنوزم این اخلاقشو داره که از من استفاده ی ابزاری کنه ، حتی وقتایی که مثلا قهره!!

و زیباترین قسمت این قهر اینه که چیزایی که دوس دارمو درست میکنه و میده دست پندار که واسم بیاره غریبه ی پنج سال پیش......